CHILDREN'S LITERATURE

Жошы ханның маңдайына біткен жалғыз ұлы құлан аулауға құмар екен дейді. «Құлан аулау қоян аулау емес, қауіп-қатері көп» деп хан оны аңға жалғыз жібермейді екен. Күндердің күнінде ханзада әкесінен ұрланып, аңға бір өзі шығып кетеді, бір жерлерге келгенде жайылып жүрген бір үйір құланды көреді. Қуанғаннан екі көзі жайнап, қорамсағынан сұр жебесін суырып алады да, жазықсыз жануарларды қынадай қырады. Қырудың қызығына түсіп кеткен ол, оғының таусылғанын да білмей қалады, ханзаданың қауқарсыз халін сезген көсем құлан оны қос өкпеден қос аяқтап теуіп, айдалада өлтіріп кетеді.

Ерте заманда бір көпті көрген көнекөз қарттың жеті ұлы болыпты. Жетеуі де елге қорған, жұртқа пана болғандай атпал азаматтар екен. Сол заман жаугершілікке толы, тынышсыз кез болса керек.

Заман қадымда қазақ жұртында Жиренше шешен деген данышпан кісі өмір сүріпті. Бірде сол замандағы хандардың бірі оны сөйлетіп көру үшін шақыртқан екен.

Ертеректе жүйрік атты жазбай танитын сыншы, атбегі болыпты. Оның өзімен бірге қартайған Кәрібоз деген жүйрігі болса керек. Кәрібоз құнанынан бастап қартайғанға дейін рулы елдің ішінде болған ірілі-уақты барлық тойда алдына ат салмаған жүйрік аталады. Кәрібозды көріп талай той иесі бәйгесін шаппай беріпті.

Ел басына күн туған, жаугершілік заманда қазақ даласы талай қиындықты бастан кешкен. Сондай ауыр кезеңдердің бірінде Ұлы жүздің бас биі, дана шешен Төле би елін аман алып қалудың жолын іздеп, сабыр мен ақылға жүгінген екен.

Қорқыт өлімге бойсұнбай, ажалдан құтылудың жолын іздеп, дүниенің төрт бұрышын кезеді екен. Бірақ қай жерге барса да, алдынан қазылып жатқан көрді көреді.

Қазақ арасында «Түгел сөздің түбі бір, түп атасы – Майқы би» деген нақыл сөз бар. Халық бұл сөзді бекер айтпаған. Ел аузындағы аңыздарда Майқы би аса дана, көреген адам болғаны айтылады.

Ертеде Қорқыт ата Желмаясына мініп, қолына қара қобызын алып, ел аралап жүреді екен. Ол адасқанға жөн көрсетіп, қиналғанға ақыл айтып, болашақты болжайтын көреген жан болыпты. Көргені мен сезгенін қобыздың қоңыр үніне қосып, күй арқылы жеткізеді екен.

Есте жоқ ескі заманда домбырада жалғыз ғана ішек, ал тауқұдірет құсында жалғыз ғана қанат болыпты. Тауқұдіреттің жалғыз қанаты еркегінің оң жағына, ұрғашысының сол жағына бітеді екен. Домбыра бір ішекпен үн шығарып тұрса да, іштей бір нәрсенің жетіспейтінін сезеді. Ал тауқұдірет болса күндіз-түні Тәңірге мұңын айтып, көк жүзінде еркін қалықтап ұша алатын қос қанат сұрап, «құдірет-ау, құдірет» деп жалбарына береді.

Бұрынғы өткен заманда үлкен өзеннің бойында Саржан Томанышұлы деген атақты аңшы өмір сүріпті. Оның Айсұлу атты жары болған екен. Күндердің бір күнінде Айсұлу дүниеге ұл әкеледі. Қуаныштары қойнына сыймаған ата-ана елді жинап, үлкен той жасап, сәбиге Толағай деп ат қояды.