Жұматай Жақыпбаев – қазақтың көрнекті ақыны, лирик. Қазақ поэзиясына нәзік сезімге, сырлы ойға және көркем тілге толы ерекше жырлар әкелген қаламгерлердің бірі.

1945 жылы 30 қаңтарда қазіргі Жетісу облысы, Ескелді ауданы, Ешкіөлмес ауылында дүниеге келген. 1961 жылы Ескелді ауданындағы Жетісу орта мектебін тәмамдап, 1967 жылы Қазақ мемлекеттік университетін (ҚазМУ) бітірген.

Еңбек жолында Талдықорған облыстық «Октябрь туы» газетінде, Талдықорған облыстық радиосында, «Жалын» баспасында, «Жалын» журналында, сондай-ақ Қазақстан Жазушылар одағында қызмет атқарды.

Жұматай Жақыпбаевтың поэзиясы сыршыл лиризммен, әсем бейнелі сөз өрнегімен және терең сезіммен ерекшеленеді. Оның жырларында туған жердің табиғаты, махаббат, сұлулық пен адам жанының нәзік толғаныстары кеңінен көрініс тапқан. Ақын Ибрагим Исаев оның шығармашылығына «Сырқат жүректі сауықтыратын жырлар» деп баға берген.

Ақынның негізгі жыр жинақтары: «Саратан» (1979), «Ләйлә» (1981), «Шұғынық-гүл төркіні» (1988). Ақын дүниеден өткеннен кейін жарық көрген «Көктемгі хаттар» (1992) өлеңдер жинағы да оқырман қауымның жылы ықыласына ие болды.

Жұматай Жақыпбаев 1990 жылы 16 қыркүйекте Алматы қаласында дүниеден өтті. Оның поэзиясы қазақ әдебиетінің лирикалық дәстүрін байытып, оқырман жүрегінен ерекше орын алды.