Қазақ дәстүрінде дастархан басына белгілі бір себеппен келе алмаған жақын адамға немесе қадірлі қонаққа арнайы ас сақтап қою ғұрпы болған. Мұндай кәделі үлес «сыбаға» деп аталған. Ол туысқа деген құрметтің, ілтипаттың және оны ұмытпағанның белгісі саналған.

Бұл дәстүр әсіресе соғым кезінде анық көрінген. Мал сойылған соң, отбасы мүшелеріне тиесілі үлес бөлініп, алыста тұратын ағайын, тұрмысқа шыққан қыздар, құда-жекжат және басқа да жақындар естен шығарылмаған. Оларға арнап ет пен дәстүрлі дәмнің таңдаулы бөліктері жеке сақталған. Кейін сыбағаны иесіне арнайы жеткізген немесе үйге шақырып ұсынған.

Отбасылық тойға не басқа қуанышқа келе алмаған адамға да сыбаға қалдырылған. Оның сол жерде болмауы – ортақ қуаныштан тыс қалды деген сөз емес. Үй иелері оның үлесін келесі кездесуге дейін сақтап, «сені күттік, сені ұмытпадық» деген ниетін осылай білдірген.

Сыбағаның көлемі мен құрамы адамның жасына, мәртебесіне және туыстық жақындығына қарай белгіленген. Сыйлы қонаққа ұсынылатын дәмге ерекше мән берілген. Қазақтың дәстүрлі ет мүшелеу тәртібінде де әр жіліктің, әр мүшенің өз орны болып, ол белгілі бір адамға немесе қонаққа тартылған.

Алыста тұратын туыстардың сыбағасы айрықша сақталған. Соғым кезінде оларға қазы, жал, жая және басқа да кәделі бөліктер қалдырылып, ыңғайы келгенде жеткізілген. Кейде туысты «сыбағаң бар» деп арнайы қонаққа шақырған.

Қарапайым көрінген осы ғұрыптың астарында үлкен мән бар. Жақын адам алыста жүрсе де немесе қуанышты жиынға келе алмаса да, оны ортақ дастарханнан және ортақ қуаныштан шет қалдырмау керек деген ұғым жатыр.

Бүгінде сыбаға дәстүрі әсіресе соғым сойып, ет бөлісетін немесе үлкен дастархан жайылатын отбасыларда әлі де сақталған. Дегенмен оның мәні тағаммен ғана шектелмейді. Сыбаға – адамға оны қадірлейтініңді, әрдайым еске алатыныңды және отбасының бір бөлшегі санайтыныңды білдіретін дәстүр.