«Сүйінші» – жақсы жаңалықты жеткізумен байланысты қазақтың ежелгі дәстүрлерінің бірі. Қуанышты хабарды бірінші болып жеткізген адам жаңалығын айтпастан бұрын «Сүйінші!» деп дауыстаған. Бұл сөзді естіген үй иелері жақсы хабардың келгенін бірден аңғарып, хабаршыға кәде беруге дайындалған.

Сүйінші сұрайтын қуанышты жағдайлар әртүрлі болған. Дүниеге сәби келуі, көптен күткен туыстың оралуы, отбасына келін түсуі, мәртебелі атаққа ие болу немесе өзге де қуанышты оқиғалар осылай хабарланған. Әсіресе нәрестенің өмірге келгенін сүйіншілеп жеткізуге ерекше мән берілген. Жақсы жаңалықты туыстарына алғаш естірткен адамға арнайы сый берілген.

«Сүйінші!» деген хабаршыдан үй иесі қандай жаңалық әкелгенін әзілмен сұрап, алдымен қуанышты сәттің әсерін арттыра түскен. Кейде хабаршының өзі де «Сүйіншіме не бересіз?» деп, жақсы жаңалықтың хабарын одан әрі қызықтыра түскен.

Сүйіншіге ақша, киім-кешек, әшекей бұйым, мал немесе басқа да бағалы зат берілген. Сыйдың көлемі отбасының жағдайына және жаңалықтың маңызына қарай белгіленген. Алайда дәстүрдің мәні сыйдың құнында емес, қуанышты сәтті алғаш болып бөліскен адамға ризашылық білдіруде жатыр.

Сүйінші дәстүрінің негізінде қуанышты жақындармен бөлісу ұғымы бар. Дегенмен оны «шашумен» шатастырмаған жөн. Сүйіншіде сый жақсы хабарды жеткізген адамға беріледі. Ал шашу қуанышты оқиғаның құрметіне жасалып, жиналған жұртқа кәмпит, тәтті және басқа да дәм шашылады. Екі дәстүрді біріктіретін ортақ мән – қуанышты көпшілікпен бөлісу.

Бұл дәстүр бүгінге дейін жалғасып келеді. Қазір де сәбидің дүниеге келуі, үйлену тойы, оқуға түсу, баспаналы болу немесе көптен күткен өзге бір қуанышты жаңалықты жеткізгенде «Сүйінші!» деген сөз жиі айтылады. Бүгінде сүйіншіге берілетін сыйдың көлемі шағын әрі символдық болуы да мүмкін.

Осылайша қарапайым ғана жақсы хабар отбасылық ерекше сәтке айналады. Сүйінші дәстүрі қуаныштың жақындармен бөліскенде қадірі арта түсетінін еске салады.