Бір күні айлакер Алдар Көсе Шығайбайдың ауылына жол тартады.

Үйге таяп келгенде ол ішке білдірмей көз салады. Бай қазы турап отыр екен, әйелі қамыр жайып, үйдегілердің бірі ет, енді бірі құс дайындап жатады. Үйде мол дастарқан жайылғалы тұрғаны анық еді.

Алайда Алдар кіріп, амандаса бергенде бәрі қолындағысын асығыс жасыра бастайды.

Шығайбай ештеңе болмағандай кейіп танытып:

– Жолда не қызық көрдің? – деп сұрайды.

Алдар сараңды әжуалайтын сәттің туғанын бірден түсінеді.

– Жолда бір дәу жылан көрдім, – дейді ол. – Жуандығы әлгі өзің жаңа ғана жасырып қойған қазыдай екен.

Содан кейін тағы да небір «ғажайыпты» әңгімелеп, әрқайсысын үйдегілер тығып үлгерген қамырға, етке, құсқа ұқсатып отырады.

Шығайбай қонақтың бәрін көргенін түсінеді.

Ақыры қазан асуға тура келеді. Бірақ байдың сараңдығы әлі де басылмаған еді.

– Ет бес ай қайнасын, – дейді әйелі Алдардың кетіп қаларынан үміттеніп.

– Ештеңе етпейді, – дейді Алдар сабырмен. – Онда мен сендерде он ай жатып күтейін.

Шығайбай мұндай қонақтан оңай құтыла алмайтынын аңғарады.

Түнде үйдегілер ұйқыға кеткенде Алдар қазандағы етті алып, орнына қатты терінің кесінділерін салып қояды. Түн ішінде жасырын тамақтанбақ болған Шығайбай қазандағыны қанша тураса да, пышағы өтпей әуреге түседі.

Ертеңінде бай жолға жиналып, ыстық табаны қойнына тығып алады.

Мұны байқап қалған Алдар:

– Байеке, қоштасарда бір құшақтасып алайық, – дейді.

Ол Шығайбайды қыса құшақтағанда қойнындағы ыстық нан денесін күйдіре бастайды. Шыдамаған бай табаныны алып шығуға мәжбүр болады.

– Сізге керек болмаса, мен алайын, – дейді Алдар.

Осылайша Алдар Көсе бір үзім нанын да қимайтын сараңның үйінен дәм татып қана қоймай, оның ашкөздігі мен тәкаппарлығын күлкіге айналдырады.